Lange tenen: respons op Boudry

lange-tenen
Erop stappen of niet, dat is de vraag.

 
Maarten Boudry heeft een snedige reactie  geformuleerd op mijn vorige tekst waarbij hij de nodige nuances aanbrengt die in mijn kritiek verloren zijn gegaan. Je kan hem hier lezen:
https://www.facebook.com/mboudry/posts/901394316658219
https://www.facebook.com/mboudry/posts/901394316658219
‘Schooled’, zullie denken en dat is ook wel een beetje zo, dat zal ik niet ontkennen. Woorden vervlieden inderdaad snel en ze vormden al snel een stropop in mijn hoofd.
Maar de kern blijf ik wel verdedigen. Te veel beledigingen en cynische humor zorgen voor maatschappelijke indigestie. Beledigen mag, maar doe het met mate(n) en in stijl, dat is mijn devies.
Hier nog een paar puntjes:
1. Met mijn tekst richtte ik mijn pijlen niet enkel op Boudry’s standpunten maar ik wilde ook de aandacht vestigen op de verharding en het cynisme in het maatschappelijk debat het voorbije jaar.
Gelukkig is Boudry een groter liefhebber van de subtielere grappen dan van het giftige en agressieve geschut. Ook de ‘one click away’ oplossing van Timothy Garton Ash is een uitstekende oplossing. Boudry verduidelijkt dat hij achter die oplossing staat (dat was minder duidelijk in de lezing, denk ik).
2. De stelling dat ‘we moeten beledigen niet OMDAT het kwetst, maar ONDANKS dat feit’, vind ik een beetje bizar. Beledigen in de zuiverste zin van het woord is een bewuste taalhandeling. We kiezen onze woorden zo dat we verwachten dat iemand beledigd is. Voor ons kunnen die woorden totaal onschuldig zijn of niet serieus bedoeld zijn, maar we hebben dan wel de intentie om de ander met zijn of haar lange tenen uit zijn tent te lokken. Zeker met blasfemische humor is dat het geval. Boudry’s lezing en vrije tribune in Knack gingen niet over onbedoeld beledigen waarbij je je van geen kwaad bewust bent.
3. Tot slot vind ik het wel legitiem om steeds ook de vraag te stellen of het blijven beledigen een maatschappelijk nut of gunstig effect zal hebben. Met een grove grappen over een gevoelig thema creëer je meestal twee kampen de “Cynische Lachers (in de ogen van de gekwetsten) en de “Zuurpruimen met Lange Tenen”(in de ogen van de lachers). Echt begrip gaan ze voor elkaar niet krijgen, vrees ik.
Je zou kunnen zeggen dat we op de duur steeds minder zullen durven ridiculiseren. Boudry geeft voorbeelden uit Iran en de Arabische wereld. Ik denk dat we daar nog veraf van staan op vlak van vrije meningsuiting. Maar misschien ben ik daarin te naïef.
 
 
 
 
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *